Schepenen van Vlieland, 1807 — in modern Nederlands:

Eynte Harmens was ongeveer vijfentwintig jaar oud, had het laatst op Vlieland gewoond en zat daar gevangen. Hij had de beschuldigingen tegenover de schepenen eerst ontkend, maar later volledig en vrijwillig bekend. De schepenen hadden ook vastgesteld wat er was gebeurd.

Op een zaterdag in de herfst van 1806 had hij samen met Klaas Siebes, die eerder met hem voor de schepenen gevangen had gezeten, een stuk spek en een wil- of wrijftouw gestolen. Die lagen op het kaagschip van Tjeerd Volkerts Koudenburg op het Pierveld. Op dezelfde dag stalen zij ook een stuk ankertouw van het kaagschip van Cornelis Cornelisz Snor, dat eveneens op het Pierveld lag.

De twee waren naar de kaagschepen gevaren met de werrij, de kleine boot van het recherchejacht. Op dat jacht bevonden zij zich allebei als wachters. Met de gestolen goederen gingen zij aan land. Ze braadden het spek en aten het op. Het wrijftouw en het ankertouw verkochten ze op Vlieland voor iets meer dan drie gulden. Ieder kreeg elf stuivers. Samen kochten en dronken ze voor tien stuivers jenever. Het overgebleven geld hadden ze rondgestrooid of verloren.

Omstreeks Sint-Nicolaas van datzelfde jaar stal Eynte een touw dat vijfentwintig tot dertig pond woog. Het lag op de vischaak van Douwe Jans Visser op het Pierveld. Nog diezelfde nacht verkocht hij het touw op Vlieland voor dertig stuivers. Eynte erkende volledig dat hij zich met deze diefstallen had misdragen en daarvoor straf verdiende. Hij kon niets ter verontschuldiging aanvoeren.

Schepenen van Vlieland, 1807 — in modern Nederlands:

Op de avond van 25 februari 1807 was Eynte van acht uur tot ruim half tien bij een herbergier op Vlieland geweest. Tegenover de schepenen had hij de naam van die herbergier genoemd. Daar had hij drie glazen jenever gedronken.

Tussen half tien en tien uur ging hij naar zijn vriendin. Daar dronk hij koffie. Hij meende dat hij er tot tien uur was gebleven, maar hij kon zich een uur hebben vergist; het kon dus ook elf uur zijn geweest. Vervolgens ging hij meteen naar het huis van zijn ouders. Daar bleef hij ongeveer een half uur.

Daarna ging hij naar Jantje Prangers, de weduwe van Volkert Aatses Koudenburg, die ook op Vlieland woonde. Hij zei dat hij haar veertien stuivers wilde betalen die hij haar nog schuldig was en bij haar jenever wilde drinken. Jantje hing over haar deur toen hij bij haar huis kwam. Zij liet hem binnen.

Schepenen van Vlieland, 1807 — in modern Nederlands:

Volgens Eynte verlangde Jantje meer geld dan hij haar schuldig was. Daardoor ontstond onenigheid. Hij viel haar aan en worstelde met haar. Zij verzette zich en schreeuwde. Om haar het schreeuwen te beletten, kneep hij haar hals dicht. Tijdens de worsteling sloeg hij haar met zijn hand, waardoor zij buiten kennis raakte.

Hij ging naar buiten en pakte een klinkersteen van de straat. Die steen werd hem later voor het gerecht getoond en door hem herkend. Hij ging ermee terug naar binnen en sloeg Jantje ermee op het hoofd. In zijn bekentenis stond dat hij haar daarmee had doodgeslagen. Hij wierp de steen bij het lichaam op de grond. Ook daarna kneep hij haar nog met zijn handen de hals dicht en wurgde haar.

Schepenen van Vlieland, 1807 — in modern Nederlands:

Eynte ging opnieuw naar buiten. Bij een van zijn naaste verwanten, die vlak bij Jantje woonde, haalde hij een bijl. Ook die bijl werd hem voor het gerecht getoond en door hem herkend. Hij keerde ermee terug naar Jantjes huis en hakte het kabinet open.

Uit die kast stal hij achtendertig gulden aan groot geld. Bovendien nam hij vier dubbeltjes, een stuiver en een hoeveelheid duiten mee. Dit kleinere geld werd samen op twee gulden en negen stuivers gesteld.

Hij verliet het huis. Een klein deel van het geld begroef hij in de aarde. Van het overige kocht hij goederen; een deel hield hij nog onuitgegeven in zijn zak.

Hij bekende dat hij alleen doordat hij geld nodig had op het idee was gekomen Jantje te bestelen. Door de tegenstand die zij bood, was hij als razend geworden en op het idee gekomen haar te vermoorden.

Schepenen van Vlieland, 1807 — in modern Nederlands:

Toen de familie Jantjes deur liet openen omdat het huis gesloten bleef, had Eynte de verregaande stoutheid gehad aanwezig te blijven. Hij had zelf aan een van de vensters getrokken. Hij bekeek het zwaar mishandelde dode lichaam en de andere verschrikkelijke omstandigheden alsof hij er toevallig bij was.

Pieter Vliegop, verklaring van 5 maart 1807 — in modern Nederlands:

Pieter Vliegop verklaarde op 5 maart dat hij en zijn zoon Eynte op de ochtend van 26 februari omstreeks vier uur op de Horn hadden ontmoet. Het was hun opgevallen dat hij geen halsdoek droeg en een nieuwe hoed op had.

Ze gingen samen naar het dorp en maakten Boas Mittemeyer junior wakker. Daar dronken ze twee glaasjes jenever. Eynte Harmens betaalde die.

Schepenen van Vlieland, 1807 — in modern Nederlands:

Eynte moest bekennen dat hij zich schuldig had gemaakt aan het wreed en opzettelijk mishandelen en vermoorden van een oude, weerloze vrouw in haar eigen huis, midden in de nacht, met het doel haar te bestelen. Daarna waren gewelddadige braak en diefstal gevolgd. Hij kon daartegen niets ter verontschuldiging aanvoeren dan dat hij onder invloed en half dronken was geweest. Hij vroeg om een genadige uitspraak.

Wat hij had gedaan en bekend, waren zaken met zeer slechte en gevaarlijke gevolgen: herhaalde diefstallen, een afschuwelijke moord op een oude en weerloze vrouw in haar eigen huis in de nacht, gevolgd door gewelddadige braak en diefstal. Daarmee had hij zijn leven verbeurd. In een land met goede rechtspraak konden zulke misdaden niet worden geduld. Ze moesten met de uiterste strengheid worden bestraft om anderen af te schrikken en tot voorbeeld te dienen.

De schepenen van Vlieland hadden alles wat voor de zaak van belang was uitvoerig besproken, nagegaan en overwogen. Zij hadden advies ingewonnen bij twee onafhankelijke rechtsgeleerden. Rechtsprekend in naam van de koning veroordeelden zij Eynte om naar de plaats te worden gebracht waar op het eiland gewoonlijk de strafvonnissen werden uitgevoerd. Daar moest de scherprechter hem op een kruis vastbinden en hem van onderen naar boven radbraken totdat hij stierf.

Eynte werd ook veroordeeld in de kosten van de rechtszaak, waarvan het bedrag door de schepenen zou worden vastgesteld en zo nodig gematigd. Het vonnis was vastgesteld op 16 augustus 1807 en werd uitgesproken op 13 april 1808. Het was ondertekend door A. Blom, secretaris.

W. F. Noordberg, 1934 — in modern Nederlands:

Een bejaarde Vlielandse vertelde dat haar grootmoeder als jong meisje deze terechtstelling had bijgewoond. Er werd ook verteld dat Eynte vóór de uitvoering met hulp van buiten was ontsnapt. Hij zou te paard zijn achtervolgd en opnieuw zijn gegrepen.