Midsland aan Zee: van duinvallei tot badplaats
Midsland aan Zee ontstond in de duinen ten noorden van het oude dorp Midsland. Op deze plek hadden reizigers in de 19de eeuw nog geen aaneengesloten badplaats gevonden. Er waren duinen, strand en de wegen die naar het buitengebied liepen.
De eerste zomerhuizen verschenen tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Hun bewoners kwamen hier voor verblijf bij de Noordzee, niet voor werk op een boerenbedrijf.
Een weg naar de Noordzee
In 1929 werd de Badweg naar Midsland aan Zee aangelegd. Vanaf Midsland was het strand daarmee veel beter bereikbaar dan over oude zandwegen en onverharde duinpaden.
Reizigers die op Terschelling per boot aankwamen, konden verder reizen naar Midsland en daarna naar de duinen. Voor pensionhouders en vervoerders betekenden zulke routes nieuwe klanten.
Beeld van werk en leven op of rond Terschelling (historische achtergrondillustratie).
Zomerhuizen en het strandpaviljoen
Vakantiehuizen werden verspreid tussen de duinen gebouwd. Een vaste kern van boerderijen met akkers en weilanden, zoals in Midsland, ontstond hier niet.
In 1935 opende het eerste strandpaviljoen. Badgasten konden er beschutting en eten of drinken vinden tijdens een bezoek aan het strand. Het verblijf bij zee werd zo praktischer voor mensen die niet op het eiland woonden.
Beeld van werk en leven op of rond Terschelling (historische achtergrondillustratie).
De badgast en de dorpsbewoner
De gasten kwamen met koffers en bagage naar het eiland, terwijl veel inwoners hun werk in visserij, landbouw en scheepvaart voortzetten. Aanvankelijk ging het vooral om bezoekers met voldoende geld om reis en verblijf te betalen.
Voor het ontstaan van West aan Zee waren soortgelijke plannen gemaakt, maar die badplaats had al in 1916 een badpaviljoen. Beide plaatsen kregen vooral een functie voor vakantieverblijf.
Beeld van werk en leven op of rond Terschelling (historische achtergrondillustratie).
Nog te herkennen
De ligging tussen duinen, badweg en Noordzee is herkenbaar. Het oorspronkelijke paviljoen stond niet op de plek van een eeuwenoude dorpsherberg. Het werd in de Tweede Wereldoorlog op last van de bezetter afgebroken.
Bij de strandovergang wordt nog herinnerd aan het oude badpaviljoen. Een historische kaart uit omstreeks 1930 laat het verschil tussen bestaande en toen pas geplande voorzieningen zien.
Wat is nog zichtbaar?
- Het tracé van de Badweg van 1929.
- De zomerhuisjes in de duinen.
- De strandovergang en resten die herinneren aan het vroegere paviljoen.
Andere dorpen en eeuwen
Wilt u reageren?
De meeste afbeeldingen op deze pagina zijn illustratieve historische reconstructies, gemaakt op basis van beschikbare historische informatie.