Hun ouders
De kinderen van Gerrit en Simontje
Waar Gerrit Douwes Tigchelaar en Simetje Ruuds de Haan geboren en getrouwt zijn is nog onbekend. Aangezien hun eerste kind in het dorp Almenum geboren is zal het daar in de buurt geweest zijn.
Gerrit is zijn hele leven tichelaar, dat is een arbeider in een steenbakkerij, geweest. Symetje, ook wel Simentje of Simontje genoemd, was tijdens haar trouwen huisvrouw.
Net zoals veel arbeiders toen hebben ze weinig of geen onderwijs gehad. Gerrit heeft wel geboorteaktes ondertekend maar bij de aangifte van Willen in 1831 gaf hij aan niet te kunnen schrijven. Hij nam wel de onderwijzer van Midlum mee naar de aangifte.
Het gezin woonde achtereenvolgens in Almenum, Dronrijp, Midlum, Franeker, Midlum en sinds 1838 tot hun overlijden weer in Franeker. Ze krijgen 10 kinderen waarvan er één als kind overlijdt.
Hun laatste jaren wonen ze met dochter Elisabeth en haar zoontje Gerrit in hun huis in Franeker. Elisabeth was arbeider en rond 1860 kostwinner.
Religie: De familie was Nederlands Hervormd
Gerrit Tigchelaar heeft niet leren schrijven maar af en toe zette hij wel een handtekening.

Dirkje en Elisabeth zijn dus een tweeling.
In 1866 krijgt de jongste dochter Elisabeth een zoon en noemt hem Gerrit. Ze geeft bij de aangifte niet de naam van de vader op. Hij wordt vernoemd naar zijn grootvader, Gerrit. De baby gaat eerst bij zus Tjitske en zwager Sikke en hun twee kinderen wonen als (stief)zoon. Elisabeth blijft thuis bij haar ouders wonen op Tuinen 58 wonen. Als zus Tjitske in 1867 overlijdt komt Gerrit bij Elisabeth te wonen als kleinzoon. Elisabeth trouwt in 1869 vervolgens met zwager Sikke en verhuist met Gerrit. Ze gaan tussen 1870 en 1872 in dezelfde straat wonen als haar ouders. Na twee jaar verhuizen ze.
Op de huwelijksakte staat: "Toestemming verleend bij K.B. d.d. 29 mei 1869 nr. 27, voor het aangaan van een huwelijk tussen schoonbroer en schoonzus." Sikke was de weduwnaar van zus Tjitske die in 1867 overleed.
Buitenechtelijke zwangerschappen in de 19de eeuw
Hier woonde het gezin in Franeker.
De adressen van de familie Tigchelaar lagen in en rond het oude Franeker, een kleine Friese stad met grachten en smalle straten. In de eerste helft van de negentiende eeuw woonden de meeste inwoners in eenvoudige huizen, vaak dicht op elkaar en zonder veel voorzieningen. Binnen de stadsmuren was het relatief druk, terwijl direct daarbuiten meer ruimte en bedrijvigheid te vinden was.
Gezinnen zoals dat van Tigchelaar, met beroepen als arbeider en ovenknecht, woonden doorgaans in kleine huizen met één of twee vertrekken, soms gecombineerd met werkruimte. Het comfort was beperkt. Men kookte op open vuur en woonde met meerdere personen in een kleine ruimte.
De Vossegatsteeg was een smalle steeg binnen de stad van Franeker. Zulke stegen stonden bekend om hun dichte bebouwing en kleine woningen. De huizen lagen vaak dicht tegen elkaar aan, soms verscholen achter andere bebouwing of bereikbaar via een smalle doorgang. Dit waren typische arbeiderswoningen, met weinig ruimte en beperkte lichtinval.
Voor de watervoorziening waren bewoners aangewezen op regentonnen en waterpompen in de buurt. Grachtwater kon ook gebruikt worden, maar gold als minder schoon. Door de ligging in een steeg was er weinig ruimte voor eigen voorzieningen, waardoor men afhankelijk was van wat in de directe omgeving beschikbaar was.

De Vossegatsteeg zal vooral bewoond zijn geweest door arbeiders en gezinnen met een bescheiden inkomen. In vergelijking met de Tuinen was dit een dichter en minder open woonomgeving.
De Harlingervaart was een belangrijke verbinding richting Harlingen en had een levendig karakter. Langs de vaart stonden huizen aan het water. Hier woonden vaak mensen die afhankelijk waren van vervoer, handel of ambacht. Er was o.a. een steenbakkerij en een houtzaagmolen. Voor de watervoorziening lag het voor de hand dat bewoners gebruik maakten van het water uit de vaart, aangevuld met regenwater uit tonnen en eventueel water van een nabijgelegen pomp. De woning van de familie zal hier eenvoudig zijn geweest, in een omgeving met veel beweging en bedrijvigheid.
Westvliet en de Vijverstraat lagen binnen de stad en vormden gewone woonstraten met dicht op elkaar gebouwde huizen. Hier was de watervoorziening meestal een combinatie van regenwater en water van gemeenschappelijke pompen in de buurt. Grachtwater werd ook gebruikt, maar gold als minder schoon. De bewoners bestonden uit arbeiders, ambachtslieden en kleine middenstanders. Het waren levendige straten, maar met beperkte woonruimte en weinig comfort.
De Tuinen vormden in de negentiende eeuw een gebied buiten de oude stadsmuren langs het Vliet. Hier lagen tuinderijen, erven en kleine bedrijven. De bebouwing was minder dicht dan in de binnenstad en bestond uit eenvoudige huizen, schuren en werkplaatsen. Voor de watervoorziening was men hier waarschijnlijk vooral aangewezen op regenwater en eventueel een eigen put of pomp. Door de ruimere opzet was er meer mogelijkheid om water op te vangen en te gebruiken bij werk en tuinbouw.
In deze delen van Franeker woonden vooral gewone stedelingen: arbeiders, ambachtslieden en gezinnen die afhankelijk waren van lokaal werk. Binnen de stad was het dichter en drukker, terwijl men in De Tuinen vaker een combinatie zag van wonen en werken.
Heeft u aanvullende informatie, oude foto's of vragen over deze pagina? Laat het ons weten.
De meeste afbeeldingen op deze pagina zijn illustratieve historische reconstructies, gemaakt op basis van beschikbare historische informatie.
Hier woonde het gezin in Franeker.
De steenfabrieken in Franeker en omgeving
In het dorp Midlum stonden aan het begin van de 19de eeuw vijf steenfabrieken en in het aangrenzende Almenum twee. In Franeker was een steenfabriek aan de Harlingervaart. Hendrik woonde 18 jaar in een huisje aan de Harlingervaart dus wellicht heeft hij ook in de steenfabriek aan de Harlingervaart gewerkt.
In de eerste helft van de 19de eeuw waren de fabrieken vaak kleinschalige bedrijven, ook wel 'tichelwerken' genoemd, waar stenen in veldovens werden gebakken. In de steenfabrieken deden mannen, vrouwen en kinderen zwaar werk en maakten lange dagen tegen een laag loon.
In de winter kon er niet gewerkt worden en was er dus ook geen salaris.





Bron: Historisch Centrum Franeker.