Oostermeer 1741: drie korven met bijen verdwenen

Op een vrijdagmiddag in het najaar van 1741 ging Feijke Eelses zijn bijen bekijken. De ongehuwde Oostermeerder was ongeveer 57 of 58 jaar oud. De korven stonden op het huiserf bij zijn woning.

Boerenerf rond 1700.

Lege korven op de plaats van de volle

Feijke ontdekte dat drie korven met bijen ontbraken. In hun plaats stonden andere lege korven. De verklaring noemt zelfs het eerdere wegen van de verdwenen korven op 23 september. Het gewicht van de eerste is niet leesbaar; de tweede woog ongeveer 33 pond en voor de derde staat een onzekere lezing van dertig of veertig pond.

Hij noemde ook oude ongeverfde linnen bijendoeken en de spijkers waarmee die boven in de korven waren bevestigd. Een deel van de beschrijving van hun toestand is niet leesbaar.

Boerenerf rond 1715.

Feijke kende de dader niet

Feijke wist niet waar de verdwenen korven waren gebleven en kende de dader niet. Hij sloot zijn verklaring op 5 oktober 1741 in Bergum af.

Dit was niet de eerste keer dat hij dat jaar over bijen werd gehoord. In februari had hij al verklaard over verdwenen honing uit negen bijenkorven op het erf van zijn vader. De twee verklaringen beschrijven afzonderlijke gebeurtenissen.

Verdwenen honing uit negen bijenkorven op het erf van zijn vader

Meer bijen verdwenen

Op dezelfde dag verklaarde Claas Jacoobs uit Noordermeer dat ook bij hem de bijen uit drie korven verdwenen waren. Bij hem waren drie eigen lege korven van de zolder ervoor in de plaats gezet. De stukken noemen geen bewezen verband tussen de twee vermissingen.