Verklaringen uit GarijpTwee getuigenverklaringen van 6 augustus 1804.
Een dienstmeid en haar boer keren terug van het wieden. De deur staat open, een wieg is verplaatst en geld, kleding en linnengoed ontbreken.
Op vrijdag 3 augustus 1804 reed Stijntje Geerts om ongeveer negen uur in de ochtend met haar boer Pytter Melles in een wagen naar de mieden buiten Garijp. Daar gingen zij wieden. Stijntje was in haar 25ste of 26ste levensjaar en werkte als dienstmeid bij Pytter, die in zijn 38ste levensjaar was.
Omstreeks acht uur in de avond kwamen zij thuis. Stijntje ging door een venster naar binnen om de deur te openen. Dat deed zij vaker: door een loszittende slotplaat aan de binnenkant kon de deur niet normaal met de sleutel worden geopend. Ditmaal ontdekte ze dat de deur helemaal niet afgesloten was. Pytter had die naar zijn zeggen bij vertrek juist op slot gedaan.

Stijntje ging direct naar Pytter. Die was buiten nog bezig het paard en de wagen uit te spannen. Hij liep met haar naar binnen. Een wieg die op of voor Stijntjes kist had gestaan, stond nu verder achter in het huis of op de vloer. Het deksel van haar kist zat los. Stijntje opende die en begon haar bezittingen na te kijken.
Stijntje miste uit de kist de volgende spullen:

Daarnaast miste Stijntje vijf goudguldens, uit een bakje in de kist vijftien dubbeltjes en een schelling, en uit een ander laadje veertig duiten. Aan de stangen hing eerder een ongemerkt hemd van haar. Ook dat was weg. Twee hemden die ernaast hingen en van haar boer en zijn kinderen waren, waren blijven liggen. Stijntje kon niet zeggen dat er nog meer uit de kist ontbrak en noemde niemand als verdachte.
Pytter verklaarde afzonderlijk dat hij op 3 augustus omstreeks negen uur met Stijntje in de wagen naar het land buiten Garijp was gereden om te wieden. Voor vertrek had hij de huisdeur op slot gedaan. Omstreeks acht uur in de avond kwamen zij terug. Stijntje ging, zoals zij vaker deden, door het venster naar binnen om de deur te openen. De slotplaat aan de binnenkant zat los, waardoor de sleutel de deur niet kon openen.
Terwijl Pytter paard en wagen uitspande, kwam Stijntje bij hem vragen of hij de deur wel op slot had gedaan. Zij had die open gevonden. Dat vond Pytter vreemd, omdat hij haar wel had afgesloten. Zij gingen samen naar binnen. Hij zag dat de wieg die op Stijntjes kist had gestaan nu op de grond stond. Ook zag hij dat de kist los was.
Terwijl Stijntje haar kist bekeek, ging Pytter terug naar buiten om het paard verder af te spannen. In de gang vond hij een stuk bonte stof van Stijntje. Ze raapte het op en vouwde het open. Daaruit viel een zilveren theelepel van Pytter op de grond. Die had op de ochtend van hun vertrek op tafel in de kamer gelegen.
Toen Pytter klaar was met uitspannen, bekeek hij het huis verder. Hij miste niets van zijn eigen bezittingen. Stijntje had intussen haar lijst met verdwenen kleding, stoffen, sierbenodigdheden en geld opgesteld. Geen van beiden kon zeggen wie in het huis was geweest. Beiden legden op 6 augustus 1804 in Bergum hun verklaring af en ondertekenden die afzonderlijk.
De meeste afbeeldingen op deze pagina zijn illustratieve historische reconstructies, gemaakt op basis van beschikbare gegevens over de beschreven tijd. Historische scans en kaarten worden afzonderlijk aangeduid.
Verklaringen uit Garijp
Suawoude 1804 - Uilkjen Idses mist haar schoen met zilveren gesp
Eernewoude 1804 - Sybren Wybrens in de schuur van Auke Jitses
Eernewoude 1804 - De verdwenen doeken van Neeltje Durks




Sommige woorden, namen, bedragen en dateringen zijn niet goed leesbaar. In het verhaal is waar mogelijk de voorlopige lezing uit de bronbewerking gebruikt. Onduidelijke verbindingswoorden zijn weggelaten; onzekere passages zijn niet aangevuld met verzonnen gebeurtenissen.
Gerecht Tietjerksteradeel, informatieboek 5, dossier EA-15-D05, scanbladen 317, 318, 319, 320.
De tekst is gecontroleerd tegen de bestaande diplomatische transcriptie en moderne bronbewerking. De oorspronkelijke handgeschreven scans zijn bij deze ronde niet opnieuw gelezen.
Bij het snuifdoosje staat de voorlopige lezing IJsberen, gevolgd door een deels onleesbare beschrijving van achterkant of doorschijnend materiaal. De nadere bewerking van de zes streken is gelezen als Sijnitten, maar niet zeker. De tweede bonte stof heeft onzekere woorden over grond en blauw motief. Het bakje of voorwerp waarin de theelepel op tafel lag is onzeker als huel gelezen. Deze lezingen zijn niet als zekere materiaalnamen ingevuld.