
Ritskje Nieuwenhuis vertelt wat zij in de namiddag bij haar huis ontdekte.

Ritskje Nieuwenhuis, woonachtig in Garijp en in haar tweeëndertigste levensjaar, werd opgeroepen, legde de eed af en werd ondervraagd.
Zij verklaarde dat naar haar vermoeden in de nacht tussen 12 en 13 maart een loden opvangbak met de daaraan verbonden loden pijp was verdwenen.
Die liep buiten langs de oostkant van het huis naar de regenwaterbak.
Zij ontdekte het op de dertiende, in de namiddag tussen vier en vijf uur.
Zij kon niet zeggen wie de diefstal had gepleegd.
Daarom sloot zij haar verklaring na duidelijke voorlezing en ondertekening te Bergum op 14 maart 1807.
Ondertekend: R.
Nieuwenhuis.

Deze getuigenissen staan ook bij de verhalen uit Garijp.
Deze vier aangiften noemen de nacht van 12 op 13 maart 1807. De aangevers, huizen en ontdekkingsmomenten verschillen. Er is geen gezamenlijke dader vastgesteld.
De ongebruikelijke naam Ritskje Nieuwenhuis en Garijp als woonplaats komen in beide zaken overeen. In 1805 wordt haar huwelijk met Inse van der Veen genoemd; in 1807 ontbreken partner en winkelberoep. Daarom blijft de identificatie waarschijnlijk. De loden afvoer en het verdwenen winkeltextiel zijn afzonderlijke zaken.
Garijp 1805 - Doek en donkergroene trijp verdwenen uit de winkel van Ritskje Nieuwenhuis
De meeste afbeeldingen op deze pagina zijn illustratieve historische reconstructies, gemaakt op basis van beschikbare historische informatie.





Verklaringen afgenomen voor Gerrijt Reitsma, medelid van het drostengerecht van het vijfde district, als commissaris, om te dienen waar dat behoort.
Aldus verklaard voor de ondergetekende commissaris en secretaris in Bergum op 14 maart 1807. Ondertekend: G. G. Reitsma en [P. W. G. Bruining?].
Gerecht van Tietjerksteradeel, informatieboek 6, B6-D007. Datering: 14 maart 1807. Scanbladen 20.
Sommige woorden, namen, bedragen en dateringen zijn niet goed leesbaar. In het verhaal is waar mogelijk de voorlopige lezing uit de bronbewerking gebruikt. Onduidelijke verbindingswoorden zijn weggelaten; onzekere passages zijn niet aangevuld met verzonnen gebeurtenissen.
De getuigenissen zijn volledig in modern Nederlands weergegeven. De ambtelijke vertelvorm is behouden; er is geen ik-vorm toegevoegd. Eigen waarnemingen, horen zeggen en vermoedens blijven onderscheiden. Onzekere lezingen zijn tussen vierkante haken herkenbaar. Een eindvonnis is niet aanwezig.