Jan Wijbrens (in modern Nederlands)

Jan Wijbrens, huisman te Hardegarijp, 66 jaar oud, verklaarde onder ede dat hij afgelopen vrijdag, de zesentwintigste, om zes uur 's morgens ontdekte dat uit zijn land een bruine merrie was verdwenen. Ze had een lange staart en twee witte achtervoetjes, waarvan het wit aan de ene wat hoger opliep dan aan de andere. Ze had een greede in de rechterbil, bijna geen manen, was in haar vierde levensjaar en in goede staat.

De volgende zaterdag hoorde hij van een ander dat te Grootegast bij de wedman te een dergelijk paard stond. Hij reisde er gisteren, de achtentwintigste, meteen heen om het uit te zoeken. Toen hij aankwam, vond hij zijn vermiste paard en herkende het als het zijne. Hij vroeg de wedman het mee te mogen nemen. Dat werd geweigerd. De wedman stuurde hem met een briefje naar drost Driessen te Zuidlaren. Hij vertelde de drost wat er was gebeurd, maar ook die gaf het paard niet direct mee. Hij moest donderdag terugkomen.

De wedman vertelde hem dat hij het paard op de weg had zien lopen en het daarom voorlopig had ondergebracht. Op de heenreis was de getuige bij Stroobos twee voetgangers tegengekomen, van wie hij de namen niet kende. Zij vertelden dat zij iemand op een dergelijk paard hadden ontmoet. De ruiter was hun bekend. Toen zij vroegen waar hij met het paard heen ging, zei hij dat hij het moest afleveren. Hij wilde het echter ook wel aan hen verkopen. Zij antwoordden dat zij de zaak niet vertrouwden Daarop was die persoon weggelopen en had hij het paard laten lopen. Verder wist de getuige niets. Na voorlezing ondertekende hij te Bergum op 29 september 1806.

jan wijbrens.