Durk Jeens, koopman en lid van het gemeentebestuur van Tietjerksteradeel, woonachtig in Bergum en in zijn zesenzestigste levensjaar, verscheen, legde de eed af en werd ondervraagd. Hij verklaarde dat hij die nacht om tien uur met zijn vrouw naar bed was gegaan en meteen in slaap was gevallen. Maar al na een halfuur werd hij weer wakker door het geblaf van twee kleine hondjes die bij hen in het slaapvertrek waren, en door het geblaf van de dog die in het achterhuis opgesloten was.

Hij ging overeind zitten en riep: "Help, wat een leven is daar." De honden werden daarop ook snel stil. Daarna hoorde hij niets meer. Hij vermoedde ook niet dat er iets gaande was geweest.

Die middag hoorde hij echter dat er bij zijn buurman Sybren Douwma een loden pijp was gestolen. Dat bracht hem ertoe om te onderzoeken of er aan zijn eigen huis ook iets ontbrak. Bij dat onderzoek ontdekte hij dat aan de westkant van zijn huis, direct bij de deur van hun slaapvertrek, de loden opvangbak en pijp verdwenen waren.

Daardoor werd het water van het dak van het Donkhuis opgevangen in de regenwaterbak binnen het huis. Hij kon duidelijk zien, dat de dief of dieven met hun voeten op de Grijs en op de houten wervels waren geklommen en hadden gestaan. Die wervels dienden om overdag de houten vensters vast te zetten.

Verder zag hij bloed boven de deur, dicht bij de plaats waar de loden pijp en bak hadden gezeten, bij een gat dat daar was gemaakt om het vak in huis te verlichten. Er was ook bloed op de grond enz., aan de westkant van zijn huis, naar voren en naar achteren. Ook op het hekje en de klink daarvan, bij zijn huis aan het pad dat naar voren liep, zat bloed.

Daaruit leidde hij af dat de dader, of in elk geval een van de daders, zich aan zijn hand had verwond. Omdat hij verder niets van het geval wist, sloot hij zijn verklaring na voorlezing en ondertekening. Bergum, 24 februari 1807.

Ondertekend: Durk Jeens.