Antje Ruurds vertelt wat zij bij thuiskomst uit het veen aantrof.

Antje Ruurds, echtgenote van Reinder Wobbes in Hardegarijp, was in haar vierendertigste levensjaar. Zij werd opgeroepen, legde de eed af en werd ondervraagd. Zij verklaarde dat zij gisterenavond om halfvijf thuiskwam uit het veen van Lieuwe Jans onder Hardegarijp.
Zij ontdekte dat een ruit ontbrak. Zij ging via de nog gesloten voordeur naar binnen. In de kamer zag zij dat het kabinet openstond. Eén deur stond bij het kabinet op de grond. Zij keek het kabinet helemaal door, maar merkte niet dat er iets uit ontbrak.
Daarna ging zij naar de kelder. De melk was verdwenen uit een pot die daar had gestaan. Ten slotte ging zij naar de achterdeur. Die stond open, hoewel zij de deur bij het weggaan op twee sleutels had gesloten.
Zij wist niet dat er meer was gestolen dan die melk. Zij wist ook niet wie de diefstal en huisbraak had gepleegd. Zij sloot haar verklaring na duidelijke voorlezing en ondertekening in Bergum op 24 juli 1807.
Ondertekend: Antje Ruurds.

Deze getuigenissen staan ook bij de verhalen uit Hardegarijp.
De meeste afbeeldingen op deze pagina zijn illustratieve historische reconstructies, gemaakt op basis van beschikbare historische informatie.





Verklaringen afgenomen voor Minse Wytses, mederegent van het vijfde district in Friesland, als commissaris, om te dienen waar dat behoort.
Aldus verklaard voor de commissaris en klerk in Bergum op 25 juli 1807. Ondertekend: Minse Wytses en [G. J. Leensma?].
Gerecht van Tietjerksteradeel, informatieboek 6, B6-D018. Datering: 24 juli 1807; protocol 25 juli. Scanbladen 43.
Sommige woorden, namen, bedragen en dateringen zijn niet goed leesbaar. In het verhaal is waar mogelijk de voorlopige lezing uit de bronbewerking gebruikt. Onduidelijke verbindingswoorden zijn weggelaten; onzekere passages zijn niet aangevuld met verzonnen gebeurtenissen.
De getuigenissen zijn volledig in modern Nederlands weergegeven. De ambtelijke vertelvorm is behouden; er is geen ik-vorm toegevoegd. Eigen waarnemingen, horen zeggen en vermoedens blijven onderscheiden. Een eindvonnis is niet aanwezig.