Tetje Durks, weduwe van Beern Douwes, in haar 48ste levensjaar, wonend in het Kattegat onder Oostermeer, verklaarde onder ede dat zij afgelopen donderdag de achttiende omstreeks zes uur 's morgens haar hondje hoorde blaffen. Zij stond meteen op, trok wat kleding aan en ging naar buiten. Van de acht bijenkorven bij haar huis ontbrak er één.

Die was blauw geverfd. In één van de spijlen aan de binnenkant was een W gesneden. Zij zag niemand.

De volgende avond of nacht kwam zij thuis van koffiedrinken bij haar buurman Auwert Sytzes, omstreeks één uur. Toen zij net in bed lag, blafte de hond weer. Omdat zij opnieuw onraad vermoedde, sprong zij uit bed en liep naar de deur.

Door een klein venster zag zij intussen twee jongens, de ene wat groter dan de andere. Ook zag zij een grotere man om het huis kwam met een bijenkorf onder de arm, de open kant naar voren. Zij deed de deur open.

Haar zoon, die zij had gewekt, was ook opgestaan en ging mee naar buiten. Zij zag dat de korf werd neergegooid en dat de man en de twee jongens ervandoor gingen. Zij en haar zoon achtervolgden hen, maar konden hen niet inhalen: na het oversteken van een sloot hadden de vluchtenden de plank erover weggetrokken.

Zij wist niet wie het waren. Ze vluchtten in de richting van het Witveen. Verder wist zij niets.

Na voorlezing plaatste zij haar handmerk te Bergum op 23 december 1806. Dit is het eigenhandig geplaatste handmerk van Tetje Durks, in tegenwoordigheid van J. Sminia.

Dirk Beernts, ongehuwd, wonend bij zijn moeder Tetje Durks in het Kattegat onder Oostermeer, in zijn 17de levensjaar, verklaarde na oproeping en ondervraging dat hij afgelopen donderdagochtend de achttiende omstreeks zes uur door zijn moeder werd gewekt. Zij vertelde dat de hond hard had geblaft en dat zij vermoedde dat er buiten iets gaande was of was geweest. Hij sprong uit bed en ging naar de bijenstal.

Van de acht korven ontbrak er één. Die was blauw geverfd en in één van de onderste binnenspijlen stond een W. Hij probeerde de dief op te sporen, maar kwam niets te weten.

De volgende avond dronk hij met zijn moeder koffie bij Auwert Sytzes. Tussen twaalf en één uur gingen zij samen naar huis. Hij ging meteen naar bed en viel direct in slaap.

Kort daarna hoorde hij zijn moeder, die ook al in bed lag, roepen dat er bijendieven waren. Hij werd wakker, stond meteen op en ging met haar naar buiten. Hij zag drie personen vluchten: twee jongens en een vrij grote man.

Samen met zijn moeder achtervolgde hij hen tot bij Auwert Sytzes. Daar konden zij niet verder, omdat de plank was weggetrokken maar de zoon van Auwert Sytzes had het geroep ook gehoord en was opgestaan. Hij legde de plank voor hem terug over de sloot.

De getuige en die zoon zetten de achtervolging voort tot bij Warners Petrus, maar haalden de vluchtenden niet in. Zij gingen terug. Thuis zag hij de bijenkorf die van zijn plaats was verdwenen op het erf staan.

Verder wist hij niets. Na voorlezing ondertekende hij te Bergum op 23 december 1806. Dirk Beernts.