
Alle verhalen en verklaringen uit Suameer
Deze pagina bevat de beschikbare verklaringen en stukken over een drooglijn en bijenkorven verdwenen.

Verklaringen opgenomen voor mij, Johannes Lodema, lid van de municipaliteit van Tietjerksteradeel, als commissaris op verzoek van de fiscaal van dit deel, rat officier, om te dienen zoals behoort.
Douwe Jens, schipper te Suameer, in zijn 55ste levensjaar, werd opgeroepen, beëdigd en ondervraagd. Hij verklaarde dat hij afgelopen zondagochtend, de 5de van deze maand, zag dat de lijn ontbrak uit zijn hof achter het huis. Zijn vrouw gebruikte die lijn om linnen te drogen te hangen. Het ene uiteinde was aan de bijenstal bevestigd geweest en het andere aan een appelboom.
Toen hij vervolgens maandagochtend langs de bijenstal ging, zag hij twee bijenkorven in de stal die er eerder niet hadden gestaan. Bij onderzoek ontdekte hij dat zijn twee beste korven met bijen ontbraken en dat er twee lege voor in de plaats waren gezet. De verdwenen korven waren blauw geverfd; de opzetstukken, die met krammen aan de korven waren bevestigd, waren ongeverfd. Hij zou geen van beide korven voor zeven carolusgulden hebben willen verkopen. De lege korven die in de plaats van de volle stonden, waren ook zijn eigendom en op een plank in zijn bijenstal hadden gelegen. Douwe kon verder niets over het geval zeggen en wist ook niet wie de korven had gestolen. Na voorlezing sloot en ondertekende hij zijn verklaring. Bergum, 8 april 1795. Ondertekend: Douwe jans.

Melle Walters, huisman te Suameer, in zijn 51ste levensjaar, werd opgeroepen, beëdigd en ondervraagd. Afgelopen zondagochtend, de 5de, ging hij om ongeveer zeven uur naar zijn bijenstal, waar drie korven met bijen stonden. Toen hij ze optilde, ontdekte hij dat één geheel leeg was: er ontbrak dus een volle korf, waarvoor een lege in de plaats stond. Die lege korf was ook van hem en had in dezelfde bijenstal gelegen.
De verdwenen korf had geen merkteken en was ongeverfd. Hij was zoveel waard dat Melle hem niet voor zeven carolusgulden zou hebben willen verkopen. Melle had geen enkel spoor van de dieven kunnen vinden en wist volstrekt niet wie deze daad had gepleegd. Omdat hij niets meer wist, sloot en ondertekende hij zijn verklaring na voorlezing. Bergum, 8 april 1795. Melle Walters.
In de marge: beschikking op de gebruikelijke wijze.
Zo verklaard voor ons, commissaris en secretaris. Bergum, 8 april 1795. J. Lodema; H. B. Sminia.
Waarschijnlijk dezelfde boer: Naam, dorp en boerenbedrijf verbinden de verklaringen over een verwond paard, bijenkorven, een inbraak en geslachte schapen. De leeftijden zijn niet geheel consistent: in 1785 zijn 42ste levensjaar, in 1795 zijn 51ste en in december 1804 zijn 63ste. Daarom blijft de identificatie waarschijnlijk. De verschillende vermissingen vormen geen bewijs van één dader.
Volg de genoemde personen en hun verwanten door de verklaringen. Op de themapagina staat welke identificaties waarschijnlijk zijn en welke onzeker blijven.
Waarschijnlijk dezelfde boer. Naam, dorp en boerenbedrijf verbinden de verklaringen over een verwond paard, bijenkorven, een inbraak en geslachte schapen. De leeftijden zijn niet geheel consistent: in 1785 zijn 42ste levensjaar, in 1795 zijn 51ste en in december 1804 zijn 63ste. Daarom blijft de identificatie waarschijnlijk. De verschillende vermissingen vormen geen bewijs van één dader. De verklaring uit 1806 noemt Melle in zijn 63ste levensjaar, dus 62. Dat wijkt af van de leeftijdslezing bij 1804. Naam, Suameer, boerenbedrijf en arbeider Harmen Jelmers ondersteunen het verband; de leeftijd blijft tegenstrijdig.
Suameer 1806 - Een zwartvaal schaap van Melle Walters wordt geslacht
Heeft u aanvullende informatie, oude foto's of vragen over deze pagina? Laat het ons weten.
De meeste afbeeldingen op deze pagina zijn illustratieve historische reconstructies, gemaakt op basis van beschikbare historische informatie.
Bekijk het overzicht van Suameer





Informatieboek 4, bladen 337, 338.
Datering in de bron: verklaringen Bergum, 8 april 1795; ontdekkingen in Suameer op zondag 5 april en maandagochtend.
tekst sluit op 338; wel samenhangend vervolg in D111, geen bewijs van een volledig proces of vonnis.
Sommige woorden, namen, bedragen en dateringen zijn niet goed leesbaar. In het verhaal is waar mogelijk de voorlopige lezing uit de bronbewerking gebruikt. Onduidelijke verbindingswoorden zijn weggelaten; onzekere passages zijn niet aangevuld met verzonnen gebeurtenissen.