Allert Pytters (in modern Nederlands):

Ik ben Allert Pytters, kastelein in het Zwart Huis aan de Zomerweg te Bergum. Ik ben 51 jaar oud. Op 10 september 1795 werd ik als getuige gehoord over de diefstal bij mijn herberg. Ik legde mijn verklaring onder ede af.

Allert Pytters (in modern Nederlands):

Afgelopen maandagavond kwam ik thuis. Bij mijn stoep zaten Johannes Tjibles en Jan Gerrits. Voor de deur stond een paard met een sjees. Met die sjees waren Oeble Beernts en Gerrit Johannes gekomen.

Ik zag dat Gerrit Johannes bij de sjees stond. Hij ging in de sjees en haalde uit een bundel met geld acht goudguldens. Die bundel lag in de kist van de sjees. Daarna ging hij met het geld het huis in om het gelag te betalen. Dat was de rekening voor wat er in de herberg was gedronken.

Terwijl ik voor het paard stond, zag ik dat Oeble in de sjees ging. Hij stond met één voet op de tree en met de andere voet in de sjees. Daar deed hij iets. Ik hoorde toen meer dan eens geld rammelen.

Oeble kwam meteen daarna uit de sjees. Hij vroeg om een emmer om zijn paard te laten drinken. Ik pakte een emmer en wilde water halen, maar Oeble nam de emmer zelf over. Hij ging ermee naar de dobbe om water te halen.

Volgens mij bleef hij daar veel langer mee bezig dan nodig was. Toen Oeble met de emmer bij mij vandaan liep, zag ik duidelijk dat zijn linker broekzak zwaar naar beneden hing.

Allert Pytters (in modern Nederlands):

Ik en de anderen die erbij waren, doorzochten de sjees. Wij vonden geen geld. Wij hielden Oeble voor de man die het geld had meegenomen, vooral omdat niemand anders bij de sjees was geweest.

Allert Pytters (in modern Nederlands):

Wij probeerden Oeble eerst met woorden tot een bekentenis te brengen. Daarna probeerden wij het met wat hardere middelen. Maar het hielp niet. Oeble bleef alles ontkennen. Hij bleef onder dit alles zeer rustig. Hij ging zelfs op de grond liggen en liet zich vrijwillig onderzoeken.

Uiteindelijk vertrokken Oeble en Gerrit weer. Enkele minuten later zochten wij nog eens in de dobbe en in de omgeving daarvan. Toen kwam Gerrit Johannes te voet weer bij ons terug.

Gerrit vroeg of er ook ruiters waren geweest. Wij antwoordden dat wij geen ander hadden gezien dan die ene man die kort daarvoor voorbijgereden was.

Omdat het donker was, konden wij toch niet verder zoeken. Wij gingen samen het huis in. Daar bedachten wij dat Oeble misschien nog terug zou komen om het geld op te halen, als hij het ergens in de buurt had verborgen.

Gerrit Johannes ging daarom weer naar buiten. Hij ging bij de buitentafelbanken liggen om op te passen. Maar hij viel meteen in slaap. Hij snurkte zo hard dat wij hem binnen in huis konden horen.

Daarom haalden wij hem naar binnen. Wij legden hem in het stro, zodat hij zijn roes kon uitslapen.

De volgende morgen ging ik vroeg met Gerrit Johannes kijken of wij een spoor konden vinden.

Uiteindelijk vonden wij het spoor van een sjees. Het wielspoor stond op de weg, maar liep maar een paar stappen verder en keerde toen weer om.

Ook bij het hek van het land van Dirk Jeens konden wij duidelijk zien dat de sjees daar had gestaan en ook weer was omgedraaid. Dat hek lag tussen mijn huis en de pijp. Met de pijp werd waarschijnlijk een waterdoorlaat of bruggetje bedoeld.

Allert Pytters (in modern Nederlands):

Ik zag ook enkele gaten in het spoor van de sjees. Volgens mij waren die gemaakt door uitstekende nagels in de ijzeren randen van de wielen. Ik twijfelde er niet aan dat de wielen van de sjees van Oeble er zo uit zouden zien.

Meer weet ik hierover niet.

Daarmee sloot ik mijn verklaring. De verklaring werd aan mij voorgelezen. Daarna bevestigde ik die en ondertekende ik haar eigenhandig.